จากสิบบทเรียนสู่แผนเดียว: แผนเอาตัวรอด 90 วันของบริษัทคุณ

หน้าจอคอมพิวเตอร์ของกัวซื่อห่าวเปิดค้างไว้เก้าแท็บ: รายการแผนที่จุดตายของธุรกิจ ตารางตรวจสอบสมมติฐาน แคนวาสโมเดลธุรกิจเก้าช่อง บทสัมภาษณ์ลูกค้าแบบคำต่อคำ บันทึกการทดสอบผลิตภัณฑ์ต้นแบบ แดชบอร์ดกระแสเงินสด รายชื่อร่างลูกค้าหนึ่งร้อยคนแรก ตารางคำนวณตัวเลขสำคัญสามตัว และแผนแบ่งงานที่ใช้คุยกับน็อก ภรรยาชาวไทยของเขา การบ้านทั้งเก้าชิ้นเขาทำครบทุกชิ้น แต่พอกางออกมาดูกลับเหมือนจิ๊กซอว์เก้าชิ้นที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ—เขารู้ว่าตัวเอง "เรียนอะไรมา" แต่ไม่รู้ว่า "สัปดาห์นี้" ควรเริ่มลงมือที่ชิ้นไหนก่อน

สี่เดือนก่อน เขากับน็อกร่วมกันเปิดโรงงานพิมพ์สามมิติรับผลิตชิ้นส่วนอุตสาหกรรมตามสั่งที่จังหวัดสมุทรปราการ ตั้งชื่อบริษัทว่า Precise3D ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นโรงงานขนาดกลางและเล็กในเขตสมุทรปราการและนิคมอุตสาหกรรมระยอง ตอนเริ่มต้นเขามั่นใจเต็มร้อย แต่ตอนนี้เงินในบัญชีบริษัทตามที่คำนวณจากแดชบอร์ดกระแสเงินสดเหลือพอใช้อีกแค่สิบเอ็ดสัปดาห์ เขายังลังเลอยู่ว่าสัปดาห์นี้ควรเร่งหาลูกค้าใหม่ หรือควรแก้ขั้นตอนการทำตัวอย่างสินค้าให้ดีขึ้นก่อน ทั้งสองเรื่องล้วนสำคัญ แต่ถ้าทำพร้อมกันทั้งคู่ก็จะไม่มีเรื่องไหนทำได้ลึกพอ

นี่คือจุดที่ผู้ประกอบการเก้าในสิบคนติดกับ ไม่ใช่เพราะไม่รู้วิธีการ แต่เพราะไม่รู้ว่าจะจัดลำดับวิธีการเหล่านั้นอย่างไร ให้กลายเป็นรายการที่ติดผนังได้และมองเห็นความคืบหน้าทุกสัปดาห์ เก้าบทที่ผ่านมาได้มอบเครื่องมือเก้าชิ้นให้กัวซื่อห่าวแล้ว บทนี้จะสอนให้เขาขันเครื่องมือทั้งเก้าชิ้นเข้ากับไขควงตัวเดียวกัน

ทำไม

ศาสตราจารย์ไมเคิล วัตกินส์ (Michael Watkins) แห่ง Harvard Business School เสนอไว้ในหนังสือคลาสสิกของเขา The First 90 Days (ตีพิมพ์ปี 2003) ว่า ความสำเร็จหรือความล้มเหลวของช่วงเริ่มต้นใหม่ มักถูกกำหนดไว้แล้วภายใน 90 วันแรก ไม่ใช่เพราะต้องทำทุกอย่างให้เสร็จภายใน 90 วัน แต่เพราะ 90 วันเป็นระยะเวลาที่ยาวพอจะวิ่งครบหนึ่งรอบของ "ตั้งสมมติฐาน—พิสูจน์—ปรับแก้" และสั้นพอที่จะรักษาความเร่งด่วนเอาไว้ บังคับให้ต้องจัดลำดับความสำคัญจริงๆ แทนที่จะทำสิบอย่างพร้อมกัน หัวใจสำคัญที่วัตกินส์เน้นย้ำคือ "การแบ่งช่วง" คือแบ่งเป้าหมายระยะยาวออกเป็นช่วงสั้นๆ ที่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดชัดเจน แต่ละช่วงตอบคำถามสำคัญเพียงข้อเดียว ไม่ใช่กระจายเป้าหมายทั้งหมดไว้ในรายการเดียวกัน

อีกกรอบหนึ่งที่หนุนโครงสร้างของบทนี้คือ OKR (Objectives and Key Results หรือ วัตถุประสงค์และผลลัพธ์หลัก) ที่แอนดี โกรฟ (Andy Grove) อดีตซีอีโอของ Intel พัฒนาขึ้นในยุค 1970 และต่อมาถูก จอห์น โดเออร์ (John Doerr) นักลงทุนเวนเจอร์แคปิตอล นำไปเผยแพร่ที่ Google หัวใจของ OKR คือ แต่ละรอบตั้งเป้าหมายไว้เพียงไม่กี่ข้อ แต่ทุกเป้าหมายต้องมีผลลัพธ์หลักที่วัดได้เป็นรูปธรรมและให้คะแนนตัวเองได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ "รู้สึกว่าพยายามแล้ว" แต่ไม่มีสักงานเดียวที่เสร็จจริง เมื่อนำความคิดแบบแบ่งช่วงของวัตกินส์มารวมกับผลลัพธ์ที่วัดได้ของโกรฟ จะได้โครงกระดูกของแผนเอาตัวรอด 90 วันในบทนี้ นั่นคือสามช่วงระยะ 30 วัน แต่ละช่วงตอบคำถามหนึ่งข้อ พร้อมรายการตรวจสอบที่เป็นรูปธรรมและกาเครื่องหมายได้